Onlangs werd ik geattendeerd op een site waar Essence trainingen op nogal dubieuze wijze wordt bekritiseerd. De auteur heeft kennelijk zelf niet een training gevolgd en baseert zijn/haar verhalen op hear-say van ontevreden Essence-gangers (naar het schijnt). Het komt op mij over als een morsig stukje berichtgeving waar een extreem eenzijdig beeld wordt geschetst. Ik ga er dan ook niet meer woorden aan vuil maken.

Als ultiem bewijs voor de kwaliteit van de inhoud: er wordt naar mijn blog verwezen als weblog van een Essence-trainer. Ik voel me enorm vereerd, maar ik werk er niet eens.

Welkom op mijn web-log. Lees hier het reisverslag van een bijzondere vogel…

St. Maarten zit er weer op. Het was rustiger dan vorige jaren, weinig volk aan de deur gehad, dus ook weinig borrels geschonken voor dapper meelopende ouders. En ondanks mijn pogingen in de rest van het weekend is het kruikje ‘Schout van Almere’ nog steeds niet leeg, jippie!

Zaterdag was ook een neef van Mienke op bezoek, met zijn vrouw en 2 kleine kinderen. Zoonlief liep ook braaf mee en zong ook zachtjes mee. De oogst was er niet minder om. Omdat mensen kennelijk toch van hun snoepgoed af wilden, werd er vaak ruimhartig uitgedeeld. En dat vonden onze kiddos natuurlijk helemaal niet erg.

Bart heeft vandaag een groot gat in zijn snoepvoorraad geslagen. Regelmatig moest ie even naar boven en kwam weer terug met een snoepje of pakje smarties of zo. Maaike daarentegen is veel zuiniger: die kan weken vooruit door af en toe maar iets te nemen, terwijl ze die zak met verleidelijke zoetigheid wel gewoon op haar kamer bewaard!!! Erg knap. Malle is dan wel weer dat ze nog steeds vraagt om snoepjes uit de gewone snoeptrommel. Als wij haar dan verwijzen naar haar nog ruim gevulde snoeptas is ze beledigd. Stel je voor zeg, je eigen snoep opeten!

Vandaag is het St.Maarten, een speciale dag voor ons, want op die dag zijn we 8 jaar geleden getrouwd. Voor ons was trouwen gewoon de handigste manier om alles geregeld te hebben met de eerste baby op komst. Verder dus ook niet veel poespas, geen groot feest, alleen een lunch met de naaste familie en vrienden. Mienke houd van dubbele getallen, vandaar dat we de 11de van de 11de om 11 uur getrouwd zijn.

En nu lopen samen met onze 2 koters mee met St.Maarten-optochten. Ook vanavond gaan we ook weer langs de deuren hier in Almere-Haven. Er is 1 adresje waar een paar oudere dames vooral allerlei knuffels uitdelen ipv snoep. Zeer populair adresje dus waar we zeker langs moeten. De eerste keer, Maaike was toen 2, gingen we langs 1 of 2 bekende buren en zongen wij vooral en Maaike stond daar dapper met haar lampionnetje te zwaaien. Ondertussen hebben ze een heel repetoire opgebouwd van toepasselijk en ook minder toepasselijke liedjes, en gaan wij mee als vast publiek terwijl ze samen met andere kinderen om het hardst aan de voordeur zingen.

Wat we trouwens zelf doen vooral voor de meelopende ouders: een neut serveren als hartverwarmertje. Wordt ook zeer gewaardeerd. Zo zeer zelfs dat vorig jaar andere ouders ons aanschoten op straat of wij straks thuis ook weer wat lekkers zouden schenken. Ja hoor, kom maar langs. En het laatste beetje in de fles, dat krijg ik ook nog wel op als ik vanavond tevreden en moe op de bank plof.

Vandaag was weer een bijzondere dag: BHV training gehad bij Essence. Met een groepje van 9 man/vrouw alles gehoord over ongelukken, bewusteloosheid, ademhalingsstoornissen en natuurlijk reanimatie. En ook veel geoefend, dat maakte het bijzonder nuttig. In groepjes van 2 met een opblaaspop (dit keer in iets andere betekenis) oefenen van bewustzijn checken t/m reanimeren en samen afwisselen. Goede trainer hadden we, die ‘s middags ook nog een paar kwalen simuleerde waar we dan weer mee aan de slag moesten. Toen ik met een ander aan de beurt was, deed ie net of hij ergens in dreigde te stikken. Ik was aangenaam verrast over mijn acties en snelheid. Alle handelingen goed uitgevoerd en toen niets werkte en hij zgn. verslapte, slachtoffer op de grond gedeponeerd en reanimatie gestart. Op het moment dat ik zijn borst dreigde in te drukken (nou, net echt dan) werd de oefening beëindigd. He, net toen het leuk werd

Actief dagje, veel van opgestoken. Ik voel me meteen een stuk beter toegerust om ook thuis handelend te kunnen optreden bij ongelukken in en rond het huis. Maar wie gaat mij dan redden…..?

Vanochtend weer vroeg opgestaan en lekker hardgelopen. Het was koud buiten, dus volgende keer gaat de lange broek weer aan. De lucht was lekker fris, het had geregend. Veel lopen snotteren en snuiten, dus mijn neus en luchtwegen voelen weer heerlijk open.

Gisteren had ik eigenlijk gepland om te gaan. Had net ‘s avonds alle spullen klaar gelegd toen ik op TV in de slaapkamer het laatste nieuws hoorde over het weer: fikse storm ‘s nachts, krachtige windstoten, en het hoogtepunt tussen 4 en 6 uur ‘s ochtends. Dat leek me niet verstandig om dan te gaan hardlopen. Ik had niet zo’n zin om in het donker allerlei takken op m’n kop te krijgen dan wel nare struikelpartijen aan te gaan. Bleek een wijs besluit. Ben ‘s nachts zelfs nog wakker geworden van de wind rond het huis, wat een natuurgeweld…

Mijn sollicitatie op die leuke functie is helaas niet verder gekomen. Eerst een beknopte afwijzing per post, die was snel binnen. Ze meldden dat ze te weinig coachingservaring in mijn CV zagen.Ik heb daar toen snel een mailtje over heen gestuurd, omdat ik daar (natuurlijk) anders over dacht. Maar ik kon me wel voorstellen dat ze mijn CV anders interpretteerden. Dus meer details gegeven over mijn coachende stijl van leiding geven, hoe ik people-management doe, en natuurlijk ook meer voorbeelden van mijn coachingsactiviteiten bij Essence. Daarna gebeld. De persoon die de selectie deed belde me later terug, en dat was in ieder geval een verhelderend gesprek.

In eerste instantie zagen ze in mijn CV vooral een IT-kandidaat. Maar met de aanvullende informatie was het een stuk duidelijker hoe het zat. Maar verder bleek de functie ook vrij licht te zijn en hadden ze het donker bruine vermoeden dat ik ondertussen al weer aan de dure/zware kant was voor hen. En dat klopte ook. Natuurlijk vroeg ik meteen door of er nog andere interessante functies waren bij Ormit, maar daarvoor miste ik dus echt de benodigde ervaring.

Kortom, ik ben al een te zware jongen geworden. Vind ik eigenlijk ook wel weer positief, want hieruit leid ik af dat ik al meer in huis heb dan ik dacht

Zo, net weer terug gekomen van hardlopen. Herfstig weer buiten, alles nat maar het regent niet meer, wel een stevige windje. Meteen ook even de tijd en hartslagmetingen ingevoerd op MyAsics, erg handige site, werkt inspirerend in gebruik.

Ook eens gekeken bij tip van de dag, en daar stond wel een leuke, hier komt ie:

De meeste excuses die gebruikt worden om niet te trainen:
- Geen tijd. (Besef dat van de laatste vier Amerikaanse presidenten er drie hardlopers waren. Maar waarschijnlijk heb jij een veel drukkere baan dan de president van Amerika en een leven met veel meer verantwoordelijkheden)

Vandaag was weer mooi. Twee mensen opgehaald uit de Essence training: de partner van een goede vriendin, en een ex-collega van me. Die laatste zat al helemaal te stralen toen ik hem zag. Het mooie is dat wij een hele lange tijd collega’s zijn geweest, met een sympathieke verstandhouding. We klikten wel samen en ik vond het altijd erg prettig met hem ervaringen te delen en te horen hoe zijn kijk op zaken was. Maar omdat we nooit direct werkcontact hadden bleef het contact beperkt.

Nadat we allebei vertrokken waren hebben we een tijd terug eens afgesproken, en dat was opeens veel dieper en opener. Ontzettend gezellig zitten bomen over alles wat ons bezig hield. En vanavond benoemde hij hoe ik deze ontwikkeling ervaarde: we zijn vrienden geworden. Ik vond het erg gaaf om dat uit zijn mond te horen. Het klopt gewoon! Grijns.

Vanavond moest ik wel weer lachen toen ik boven bij mijn bureau aan kwam. Op mijn werkplek stonden keurig de verjaardagskaarten uitgestald die ik vorige week had gekregen (jawel, hieperdepiep!). Maar die had ik ook al weer in de oud papier bak gegooid naast mijn bureau. Dat krijg je, nietwaar, als je met een opruimcoach getrouwd bent .

Mijn dochter vond dat kennelijk maar niks en had de kaartjes weer gered. Bovendien lag er een verwijtend briefje bij:

"Waarom gooi je al je kaartjes weg? Geef het antwoord maar beneden."

Ik heb haar nog niet gesproken, want mevrouw ligt natuurlijk lekker te knorren. Ben benieuwd hoe ik me hier morgenochtend uit ga redden… De kaartjes liggen ondertussen weer in de oud papierbak, niet bovenop maar ergens onderin weggestopt.